Formacja wolontariuszy

Podziel się

PROFIL WOLONTARIUSZA

VIDES poszukuje młodych wolontariuszy, którzy słuchają głosów i historii różnych miejsc, umiejących miłosiernie i ze współczuciem podejść do konkretnych sytuacji, unikając ich osądzania.

VIDES potrzebuje młodych, którzy z miłością, a nie powierzchownie patrzą na świat i mogą zaspokoić nawet te niewypowiedziane, ukryte potrzeby. Umiejąc odkryć bogactwo i wartości innych w każdej sytuacji, w jakiej się znajdą, wolontariusze potrafią docenić i przyjąć różnorodność.

VIDES poszukuje wolontariuszy, którzy są w stanie zachować wszystko, co zobaczą, w swoich sercach i być otwartym, ofiarując tym samym swoje życie na rzecz innych, którzy dbają o drugich z empatią, niosąc ich brzemię. Wolontariusze VIDES-u powinni umieć dopasować się do projektu wspólnoty CMW w pozytywny, aktywny i pełen szacunku sposób.

VIDES jest zainteresowany młodymi ludźmi, którzy pozwalają Bożemu miłosierdziu objawiać się poprzez swoje działania, zdolnych stawić czoła różnym sytuacjom z ludzką wrażliwością, miłością bliźniego, współczuciem dla potrzebujących.

VIDES potrzebuje wolontariuszy, którzy mogą wspierać sieci współpracy zdolne do interwencji na danym obszarze w praktyczny i konkretny sposób. Wolontariusze VIDES-u to młodzi ludzie świadomi tego, że pięć chlebów i dwie ryby muszą najpierw być ofiarowane, aby doświadczyć cudu miłości, ale pomni również ograniczeń ingerencji człowieka w odpowiedzi na potrzeby swoich braci i sióstr.

Wolontariusze VIDES-u chcą być obecni, aby inni mogli żyć, działać, aby skłaniać innych do działania, pracować, aby inni pracowali. Każdego dnia wiedzą, jak radośnie na nowo podejmować podróż i skłaniać innych do solidarności, hojności, pokoju we wspólnocie i różnych życiowych sytuacjach.

ETYKA WOLONTARIATU

Odpowiedzialność

Wolontariusz odpowiada na potrzeby, które widzi, podejmując konieczne według siebie inicjatywy. Wolontariusz nie powierza tych decyzji innym. Nie ogranicza się do słów, ale przygotowuje plany i programy. Jeśli to konieczne, włącza w nie członków swojej społeczności. Głębokie poczucie odpowiedzialności jest odczuwane w stosunku do osoby, lokalnej społeczności, środowiska, dóbr kultury i wszystkiego, co przyczynia się do tworzenia pełniejszego, bardziej ludzkiego życia. Odpowiedzialność wzrasta proporcjonalnie do poziomu wiedzy i woli walki z obojętnością.

Dar

Jeśli bezinteresowność jest znakiem rozpoznawczym każdego wolontariusza, „dar” nadaje jego działaniom sens duchowy. Wolontariusz ofiarowuje swój czas, umiejętności, postawy i relacje międzyludzkie, nie oczekując na nagrodę. W ten sposób, ofiarowując siebie samego, jest świadomy wychodzenia poza rynkową logikę zysków i strat. Ofiarowanie siebie nie ma na celu nawracania ani protekcjonalności, ale ludzki i społeczny rozwój jednostek, odzyskiwanie ich osobistej niezależności i samowystarczalności, gdy jest to możliwe oraz wzmocnienie ich wewnętrznej wolności i godności osobistej.

 

Miłość jako służba

W odniesieniu do pracy wolontariusza, służba to sumienne i bezinteresowne postępowanie tych, którzy obdarzają cierpiących i zmarginalizowanych miłością bliźniego. Duch służby niewątpliwie odnosi się do Ewangelii i do przykładu Chrystusa, który mówi o Sobie: “Nie przybyłem po to, aby mi służono, lecz żeby służyć” (Mt 20, 28), i wiemy, że to służba Jego miłości sprawiła, że oddał życie za nas wszystkich. Pomaganie w duchu służby oznacza pozbycie się jakiegokolwiek poczucia wyższości i dawanie jednoznacznego dowodu miłości. Oznacza to również wyruszenie w podróż za swoim powołaniem, które prowadzi nawet do całkowitego oddania się Bogu w konsekracji lub w chrześcijańskim małżeństwie.

Dialog i szacunek

Te postawy są fundamentem tożsamości otwartej, zdolnej do uczciwości, szacunku, sympatii i dobroci. Dialog i szacunek z zasady wykluczają potępienie, najczęstszy i najbardziej obraźliwy występek. Opierając się na tych postawach, odkrywamy różne drogi do wspólnego życia w pokoju. Dialog i szacunek to prawdziwe ćwiczenia myśli i cierpliwości, które pozwalają odkrywać elementy prawdy także w opiniach innych i wymagają wielkiej lojalności w wyrażaniu własnego punktu widzenia. Ten, kto rozmawia z szacunkiem, może podzielić się swoimi przemyśleniami nawet w przypadku sprzeciwu lub niegotowości do przyjęcia takich opinii.

Formacja ciągła

Bezinteresowność, szacunek dla jednostki i duch solidarności to wartości, które należy stale umacniać i pogłębiać.

Dla wolontariuszy konieczne jest ciągłe zaangażowanie w formację, co pozwala im wzrastać na dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, na płaszczyźnie motywacji, która jest najlepszą gwarancją konsekwencji, dając poszczególnym wolontariuszom cel i zapewniając spójność organizacji. Po drugie, na poziomie technicznym i operacyjnym – wiedzy teoretycznej i praktycznej – poszukując sposobów na zaspokojenie pilnych potrzeb odbiorców. Istnieje także trzecia płaszczyzna – edukacji i duchowości. Konieczne jest wytrwanie w obliczu prób i błędów, przyjmowanie zmęczenia mniej satysfakcjonującą pracą, aby dostrzec sposób na życie nawet w najbardziej poniżających dla człowieka sytuacjach. Wolontariusze wierzący znajdują pociechę w przekonaniu, że Duch Boży wypełnia całą ziemię i czuwa nad ludzką historią.

Nadzieja i radość

Ten, kto pełni posługę, aby przyczynić się do poprawy sytuacji społecznej, daje również nadzieję na przyszłość i pokazuje, że zmiana jest możliwa. Pobudza on do rozwoju i rozwiewa wątpliwości tych, którzy mogą sprzeciwiać się postępowi. Nadzieja jest cnotą, której nie należy mylić z prostym optymizmem. Nadzieja to pewność, że wcześniej czy później nasze dobro przyniesie owoce, ponieważ w energii wolontariusza działa przyjazna siła: Duch Święty, źródło radości oraz spokojnego podejścia do życia, zakorzenionego w przekonaniu, że zło nigdy nie ma ostatniego słowa.

Podziel się